Sağlıkta "Paran Kadar Sağlık"       

         Sağlıkta "Paran Kadar Sağlık" Dönemi: Bir Serumun Ayırdığı İki DünyaAynı şehir, aynı sokaklar ve aynı görünmez düşman: Bir ishal salgını. İki insan, aynı mikrop yüzünden aynı acıyla kıvranıyor. Teşhisleri birebir aynı. Ancak biri Cumartesi günü cebinde parasıyla özel hastanenin kapısını çalıyor, diğeri ise Pazar günü umudunu devletin şefkatli kollarına, yani devlet hastanesine bağlıyor.

          İşte tam bu noktada, bu memleketin acı bir gerçeği, bir turnusol kağıdı gibi önümüze seriliyor.Cumartesi günü özel hastaneye giden vatandaş, 2250 TL’lik faturayı ödediği an sistem onun için adeta kırmızı halı seriyor. Damarına zerk edilen serumla, 24 saat geçmeden ayağa kalkıyor. Pazar günü devlet hastanesinin koridorlarında sıra bekleyen diğer vatandaş ise eline tutuşturulan bir reçeteyle evine gönderiliyor. "Bu hapları yut, iyileşirsin" deniyor.

        İlaçlar elbet şifa ancak etkisi günler sürüyor, çekilen çile uzadıkça uzuyor. Oysa bu ülkenin Anayasası’nın 10. Maddesi açık ve nettir: "Herkes, dil, ırk, renk, cinsiyet, siyasi düşünce, felsefi inanç, din, mezhep ve benzeri sebeplerle ayırım gözetilmeksizin kanun önünde eşittir. Devlet organları ve idare makamları bütün işlemlerinde kanun önünde eşitlik ilkesine uygun olarak hareket etmek zorundadır.

          "Şimdi bu anayasal hükmün ışığında sormak gerekmiyor mu: Bu memlekette sağlık hizmeti artık cüzdanın kalınlığına göre mi ölçülüyor? Parası olana anında "VİP mucizeler" sunulurken, gariban vatandaşa "hapı yut, sabret" muamelesi yapmak Anayasa'nın güvence altına aldığı o eşitlik ilkesinin neresine sığıyor?

         Serum dediğimiz en temel sıvı takviyesi bile ekonomik güce göre bir lüks haline geldiyse, devlet her vatandaşına eşit mesafede durma görevini nasıl yerine getirmiş oluyor? Vergilerini eksiksiz ödeyen dar gelirli vatandaş, neden en kritik anlarda üvey evlat muamelesi görüyor? Sağlık anayasal bir hak olmaktan çıkıp sadece satın alınabilen bir ayrıcalığa dönüştüyse, biz hangi eşitlikten,  bahsediyoruz? Bu adaletsizlik, sadece bedenleri değil, toplumun adalete ve hukuka olan inancını da derin bir şekilde yaralıyor.