Bolu dışından bir vatandaş, İzzet Baysal Bolu Devlet Hastanesi'nde gördüğü yakın ilgiden dolayı memnuniyetlerini ifade eden aşağıdaki mektubunu gazetemize mail yoluyla ulaştırmış. Bizim bir hastanemizin böyle güzel ifadelerle anılması, Bolulular olarak hepimizi sevindirir, gururlandırır düşüncesiyle bu teşekkür mektubunu aynen yayınlıyoruz;
Sayın Bolununsesi yöneticileri;
Bu maili ne kadar dikkate alırsınız bilmiyorum ama yazmazsam insanların emeklerinin boşa gideceğini düşünüyorum.
Ben İstanbul Aydın Üniversitesi ve Bil Holding'in Kurumsal Eğitimler
Koordinatörüyüm. Şimdi bir iş değişikliği ile başka bir üniversitenin üst düzey yöneticisi oldum. Tabii ki konumuz bu değil.
Büyük Abant Oteli'nde holdingimizin yıllık olağan toplantısı vardı. 3 gün sürdü. 18.08.2008 sabahı da saat 10:00 veya 11:00 gibi otelden tüm yöneticiler ayrılacaktık. Olaylar zaten ayrılacağımız günün sabahı oluyor. Sabah saat 06:00'da bir arkadaşımız (adı Gülçin) çok ciddi mide krampları geçiriyor ve hastane yollarına düşüyoruz. Durumu o kadar kötü ki arabada ölmek istiyorum falan diyor. Arabayı ben kullanıyorum ve panik halindeyiz.
Uzatmayım acile geldik. Acilde hemen sedye geldi. Genç doktor Meltem Hanım derhal ilgilendi. Bilgisayarın başındaki güler yüzlü abla hemen bilgilerini buldu. Ne sorduysam sabırla cevap verdi. Tabi bizler İstanbul'da özel hastaneler dışında böyle güler yüze ve ilgiye alışık olmadığımız için şoka girdik. Kan tahlilleri için bizi doktor Meltem Hanım (Pazar gecesi nöbetçi olan doktor Meltem Aydın mı öyle bir adı var) en az 3 kere bilgilendirdi.
Hatta bu genç doktor hanım arabada uyuya kaldığım için oraya kadar gelip beni uyandırıp, arkadaşımın durumu hakkında bilgi verdi. Röntgen hemen halledildi. Doktor Muharrem Bey, İntaniye
servisinden Mehmet Suvari isimli doktor bey, teşhisi net koyana
kadar tahlil ve film istedi, ilgilendi, inceledi. Çok hoşumuza gitti.
Sorulara sabırla cevap verdi. Arkadaşımız hastaneye yatırıldı. Oda temiz, yemekler hastalık teşhisine göre geldi. Bir hasta bakıcı amca, 1.80 boylarında beyaz saçlı, Bolu şivesiyle konuşuyordu (amca diyorum ben 30 yaşındayım, o da herhalde 50 falan vardır) adamcağız sanki kendi kızı hastalanmış gibi ilgilendi. Koşturdu etti, getirdi götürdü. İnsanlar güler yüzlü, dedim ya biz neredeyiz....
Geceden uykusuzduk sabah da 6'da kalkınca iyice yorgun düştük. Yatan arkadaşımızı İstanbul'dan gelen kocasına teslim edince İstanbul'a dönüş yapacağımızı düşündükçe daha da yorgun düşüyorduk. Bu durumu öğrenen hemşireler, geri dönüşte kaza yapmayalım diye bize dinleneceğimiz bir yer gösterdiler. Artık şaşkınlığım öyle bir hale geldi ki anlatamam. Bizi hiç tanımıyorlardı onlar için biz sadece vatandaştık. İşin daha tuhafı biz dinlenme salonunda uyurken, hemşireler işleri gereği içeriye girip
çıkıyorlardı. Uyanıp rahatsız olmayalım diye kapıyı yavaş açıp
kapatıyorlardı. Bir tanesi diğerine (yaşı bizden büyük) "Çocuklar yorgun, hastaları da var. Yola çıkacaklar, bırakın dinlensinler" dedi. Bu beni iyice duygulandırdı. Akşam 5 gibi arkadaşımızın eşi geldi emaneti teslim ettik ve yola çıktık. Ancak bütün intaniye ve acil servis ekibindeki Doktor Meltem Hanım'a teşekkür ettik.
İstanbul hastanelerinde yukarıdaki sıcaklığın bir tanesi bile olmaz. Ben bütün Bolu İzzet Baysal Devlet Hastanesi, yönetimi ve
personeline teşekkür ediyor, şükranlarımı sunuyorum.
Bora Yücel
21 Ağustos 2008
