Bugün bayram... TIP Bayramı.
Bir iki üç ve "TIP" diyelim ve de susalım, hiçbir hareket yapmayalım.
14 Mart hatırına değil, çocukken oynadığımız TIP oyununun hatırına...
Sessizce bekleyelim, gözlerimizi kapatalım ve düşünelim.
Mesela doktor olmayı hayal edelim.
Millet okey oynarken, Dila Hanım'ın ağzının içine girerken, Kuzey'in eşi olmayı hayal ederken,
Kanarya mı, Kartal mı, Aslan mı derken,
Sen 18 yaşında gir TIP'a;
"İşte bu sinir bu doku" de, oku babam oku.
Kim bilir kaç gece kitaplara düşen başınla uyuyakal.
Millet gençliğinin sefasını sürerken yaş gelir otuza, okumaya devam.
Çünkü sana doktor oluncaya kadar hayat haram.
Okul biter;
Bir de bakmışsın ki yaş otuz beş yolun yarısı...
Diğer yarısı; 
Ha o mu? Ne kadar yaşayacağını kim bilir ki; Allah yazgısı...
Mesleğe başlamak için Bismillah de.
Çünkü elindeki boru değil, yaratılmışların en şereflisi insanoğlu, yani "eşref-i mahlûkat"
Onların rahatsızlıklarını gidermek için kafa patlat,
Gecenin bir vakti kulakları yırtan telefon sesleriyle uykunu böl,
Ailenin en önemli günlerinde, akşamlarını hastalarınla geçir,
Yeterince vakit ayıramadığın ve çocuk yuvalarında yaşayan evlatlarının manevi haklarını ödeyememenin üzüntüsünü yaşa,
Kaybedilen ya da tedaviye cevap vermeyen her hastanın ardından yaşanan, ama belli edilmeyen azap hali ile kardeş ol,
Çocuklarının büyüdüğünü anlamadan, akşam evinde çocuklarınla gülemeden şakalaşamadan, hep kendinden vererek ve ailenden çalarak geçen zamanı ara,
Sabah 08.30.Akşam 16.30 poliklinik hizmeti yap, bu arada yüz yüz elliye yakın hastaya bak.
Ayda yedi ile on beş icap nöbeti tut.
Bunca yükü, sinir sisteminde artık taşıyamamanın farkındalığıyla, boş sokaklarda şuursuzca atılan adımların, içine akıtılan gözyaşların, çaresizliğin hesabını sorgula,
Peki, insana hizmete adanmış bir hayatın karşılığında ne var?
Yönetenlerin vatandaşa şirin görünmek uğruna, bunca emeğe, okumuşluğa vefasızlığı var,
İnsana can veren elleri, kendi bulundukları meslekle eş görme kompleksi var.
Vatandaşların hakaretlerini yumruklarını saymıyorum bile...
Her şey iyi de, karaktersiz hekim yok mu?
Ne kadar karaktersiz öğretmen, gazeteci, avukat, esnaf varsa, polis varsa o kadar da karaktersiz hekim var elbette. Ama parası olmayan hastalara da bakan, Allah korkusunu yaşayan vicdanlı hekimler de var bu ülkede.
TIP lütfen TIP!
 "Büyüyünce doktor olacağım" diyen çocuğunuzun hatırına TIP!
Hayatla memat arasında gidip gelen ve Allah'ın vermiş olduğu emanetin; Onların ellerinde açılan gözünüzün, aldığınız nefesinizin hatırına TIP!
Lütfen... Kazandıklarını hep gözlerine soktuğumuz ama kaybettiklerini hiç hatırlamadığımız bu insanlara şapka çıkartınız.
Çünkü Onlar, çalışma şartlarının ağır olduğu bu ülke de, şapkadan tavşan çıkartmaya çalışıyorlar.
Otuz beş yaşından sonra da hayatla tanışıyorlar.
"Aman doktor canım gülüm doktor derdime bir çare" türküsü ile Onlardan derman isterken bizler,
"Çaresiz dertlere düşmüş" olan doktorlar da, insana daha iyi hizmet için bir çare bekliyorlar, saygı bekliyorlar.
Yaratılmışların en şereflisi olan insanoğluna, hayatlarını adayan doktorlarımıza ve sağlık çalışanlarına saygı ve hürmet ediyorum, bayramlarını kutluyorum.
                                                                                      14.03.2013
                                                                                 Muharrem Demirel