Bolu Belediye Başkanı Alaaddin Yılmaz hakkında suç duyurusunda bulunan Gazeteci Muzaffer Deligöz, ilk kez İçişleri Bakanlığı'ndan soruşturma izni çıkartan bir kişi olarak Bolu Belediye Başkanı Alaaddin Yılmaz'ı yargı önüne çıkarmayı başarmıştı. Bolu Asliye Ceza Mahkemesi'nde yargılanmasına başlanılan Alaaddin Yılmaz'ın geçtiğimiz günlerde Bolu Gündem Gazetesi'ne verdiği beyanatta Gazeteci Muzaffer Deligöz'e vermiş veriştirmişti. Gazeteci Muzaffer Deligöz de Gazetemize gönderdiği yazılı açıklamasında Yılmaz'ın kendisi hakkındaki beyanatlarına "Ekmek Yediği Tekneye..." başlıklı bir yazı ile cevap verdi.
Gözlerinden ameliyat geçirmiş olduğu için Alaaddin Yılmaz'a cevabının geciktiğini belirten Muzaffer Deligöz yazılı açıklamasında kendisi hakkındaki iddialara cevap verdi;
"Ekmek Yediği Tekneye..."
Atalarımız, kendisine ekmek veren ele tükürene "Ekmek yediği tekneye pisledi" derlerdi.
Alaaddin Yılmaz'ın Bolu'daki bütün arkadaşları bilir ki; Muzaffer Deligöz yalnız Türkiye'de değil, Suudi Arabistan'da da; hem Alaaddin Yılmaz'a, hem kardeşine, hem de kardeşinin eşine iş vermiştir.
Muzaffer Deligöz; rahmetli eşinin akrabası ile Alaaddin Yılmaz'ı evlendirmiş, kendisi 300 Km uzakta çalışırken eşine Cidde'de sahip çıkmış, ihtiyaçlarını görmüştür.
Türkiye'ye döndüğünde; Binladin'in torunu ile kurmuş oldukları şirketin İzmir/Kemalpaşa'daki fabrikasının müdürlüğüne Alaaddin Yılmaz'ı almış, fabrikayı ve onbinlerce dolar ihracat gelirlerinin yönetimi için kendisine Genel Vekaletname vermiş, imzaya yetkili kılmıştır.
Muzaffer Deligöz Şirketin %40 ortağı ve Genel Md. iken aldığı maaşın aynısını (2.000 $) Fabrikasının müdürü olan Alaaddin Yılmaz'a vermiş, o zamana göre lüks olan telefonlu araba tahsis etmiş, ev kirasını ve çocuğunun eğitim masraflarını üstlenmiştir. Her hafta İzmir'den Bolu'ya ailesinin yanına bu araçla gittiğine Bolulu arkadaşları şahittir. İzmir'den yapılan ihracat ve alımlarda suiistimal olmaması, Suudlu ortağı olan Binladin'in torunu Meşhur'un parasının kontrol altında olması için kendisine inandığı Alaaddin'e bu imkanları tanımıştır.
Sayın Bolu'lular; bütün bunları; Bolu Gündem Gazetesindeki iftira ve hakaretleri sebebiyle yazmıyorum. O'nun hesabını mahkemede verecek. Ben daha vahim olan geçmiş bir olayı okuyucularıma duyurmak istiyorum.
Anlatacağım olayla; "Ben O'nu 1994 de beynimde öldürdüm" demesinin sebebini de anlamış olacaksınız. Neden 1994 ??? Onu söylemiyor. O'nu da ben söyleyeyim..
İzmir Kemalpaşa'da kurulu Üzüm İşletmemin bürosu İzmir Hilton Oteli'nin yanındaki bir iş Merkezinde idi. Ben İzmir'e gittiğimde telefonla haber verir, Alaadin Yılmaz da beni Hava Meydanı'nda karşılardı. Bir gün, haber vermeden gidip, şirketin durumuna bakayım dedim.
İzmir'deki büroya geldiğimde Alaaddin'in birkaç gündür büroya gelmediğini, bir süredir devamlı fabrikaya gittiğini söylediler. O sırada Borsadan üzüm aldığımız tüccarlar, paralarını almak için büroya geldiler. Muhasebe Müdürü Nejat Bey, benim oturduğum Müdür Odasındaki kasadan çekleri aldı ve imzalayarak tüccarlara verdi. Ben kendisine "Kasanın anahtarının Alaaddin Bey'de bulunması ve çeklerde Alaaddin Bey'in de imzası olması gerektiği halde neden tek imza ile verdin?" dediğimde "Alaaddin Bey daha çok fabrikaya gidiyor. O yokken gelen Tüccara ödeme yapabilmemiz için bütün banka çeklerinden 2-3 çer tanesini boş imzaladı, anahtarı da bana verdi. Bu çeklerden veriyorum" deyince şok geçirdim. Zira, Günde 5-10 konteynır üzüm ihraç eden fabrikanın bankalarda binlerce dolar parası var. Alaaddin Yılmaz, İnşaat Mühendisi olmasına rağmen kendisine güvendiğim ve ödemeleri kontrol altına alması için Üzüm Fabrikasına Müdür yaptım. Eğer Muhasebe Müdürü'ne güvense idim, onu tek imza ile yetkili kılar, Alaaddin'e her yıl ödediğim binlerce doları vermezdim.
Alaaddin Yılmaz'ı çağırttım. Geldiğinde, neden anahtarın kendisinde olmadığını, boş çeklere imza attığını, bunun şirket paralarını tehlikeye atmak olduğunu bilmesine rağmen, 3-5 gün büroya neden gelmediğini sorduğumda, hepinizin bildiği kabadayı tavrı ile; "bir zarar olursa ben öderim" demesin mi.. Ben de "Alaaddin kirli gömleğini satıp ta mı ödeyeceksin?" dediğimde kıpkırmızı oldu. Muhasebe müdürüne, "Alaaddin Bey'in Hesabını çıkarın, kendisi firmamızdan ayrılıyor" dedim. Zaten o gelmeden önce bütün bankalara ve kurumlara imza yetkisinin kaldırıldığını bir yazı ile bildirdim.
Yapılan hesapta alacaklı çıkmadı. Aldığı parayı kapayabilmek için hak etmediği tazminatları dahi alacağına yazdım ve karşılıkla ibrayı imzaladık. İşte beni beyninde öldürdüğü 1994 yılının hikayesi bu. Bunun için 1994 diyor.
Bundan sonra olan bir olay, bunu durumu geride bırakacak kadar ahlaksızca, edepsizce ve "ekmek yediği tekneye...." diyecek cinsten oldu.
1995 Genel seçimleri yaklaşırken; Bolu'da çok sevdiğim bir arkadaşım telefon açtı. Söyleyeceği sözlerde kendisinin hiçbir ilgisi ve katkısı olmadığını, sadece, Alaaddin Yılmaz'ın bana söylenmek üzere kendisini vekil ettiği bildirdi. Ben çok yakinen tanıdığım ve daha önce de iş ilişkim olan bu arkadaşıma "buyurun, söyleyin" dedim. "Alaaddin Yılmaz sizin Fabrikayı alırken ödediğiniz fiyat ile tapuya tescildeki fiyat arasında fark olduğunu, bunun belgelerinin kendisinde bulunduğunu, eğer 15.000 $ ödemezseniz bunları maliyeye vereceğini" söylüyor.
Ben de "Kendisi ile yaptığımız ibrayı görüp görmediğini" sordum. Gördüğünü söyledi. "Benim kendisine yaptığın ödemelerin kanunun istediği ödemelerin çok üzerinde olduğunun farkına vardınız mı?" dedim. "Evet fazla ödeme yapmışsınız" dedi. "Dolayısıyla benim kendisine herhangi bir borcum kalmadığını, bu sebeple istenilen bu paranın sadece bir şantaj olduğunu, istediği yere şikayet etmezse alçaktır" diyerek telefonu kapattım.
Tapuda belirtilen fiyat arazi ve üzerindeki bina olduğunu; kalan bedelin makineler, isim hakkı, şirket devri, kırtasiyeden mefruşata kadar bir sürü malzeme olduğundan tapuyu ilgilendirmeyen miktar olduğunu ve şirketimizin muhasebe defterlerinde de satın alma değeri tam olarak gösterilmiş olduğundan benim herhangi bir sıkıntım yoktu. Alaaddin'in yaptığı şantaja boyun eğmedim. Hatta, o gece C. Savcılığına bir suç duyurusu yazarak parayı öderken suçüstü yapılmasını istedim. Ancak, rahmetli eşim, çok yalvardı, akrabası kızın kimsesi olmadığını da ileri sürerek duygu sömürüsü yapıp benim elimden dilekçeyi alıp yırttı.
Sayın Belediye Başkanı Alaaddin Yılmaz Beyefendi o dilekçe savcılığa verilse idi, şimdi o makamda oturup, sağa sola hava atamayacak, Bolu Cezaevi'nde olacaktı. Beni beyninde öldürsün. Zira ben Özel Yaratılmış olduğunu iddia edenlerin beyinlerinde yaşamak istemiyorum.
Ama, rahmeti Rahman'a kavuşmuş Huriye Hanım'a Makam koltuğuna her oturup kalktığında dua etsin...
İşte Başkan Alaaddin Yılmaz'ın 1994 hikayesi budur...
