SIMCITY: CLAUDIOPOLIS II
Bir zaman önce, 2010 yılı Kasım ayında, SimCity5 : Claudiopolis başlıklı bir yazı yazmıştım (Merak edenler için bahse konu yazı şu adreste: https://karakayatansel.blogspot.com/2010/11/0038-08112010simcity-5claudiopolis.html). Zamanın popüler bir bilgisayar oyununa atıfta bulunarak Bolumuzun sokak ve caddelerinde yapılan yoğun çalışmaların ne denli plansız ve “ben yaptım oldu” tarzı işler olduğunu iddia etmiştim. Hatta Hastane Caddesi ile İsmetpaşa Caddesinin kesiştiği noktada, Merhum Erol Özkan kökez çeşmesinin çevresinde uygulanan yapboz oyununun ne denli saçma sapan noktalara gittiğini vurgulamıştım. Kasım 2021 ayı itibarı ile aradan geçen tam 11 yılda zihniyet bağlamında zerrece değişiklik olmadığını görmek, doğma büyüme Bolulu olan bir birey için gerçek anlamda bir üzüntü kaynağı. 11 yıl önce de çeşmenin önüne ucube bir adacık yerleştirilip, 1 hafta sonrasında sökülmüş, Orman İşletme Müdürlüğü bahçesinden geçen yaya yolu genişletilerek trafiğe açılmıştı. Bugün gelinen noktada ise Orman İşletmesinin bahçesinden birazcık daha alan devşirerek o yolun biraz daha doğuya kaydırıldığını, kökez çeşmesinin önüne ise ne idüğü belirsiz o meşhur adacığın yeniden kondurulduğuna şahit oluyoruz. Tahminim şudur ki; o dönemde bu değişikliği planlayan kişi, onca yılın ardından içinde uhde kalan adacık konuşlandırma işini bir daha denemek istedi! Malum Tanju Bey, göreve geldiğinden bu yana Alaaddin beyin ekibi ile çalışmakta ısrarcı. Tamam, kıyım olsun demiyoruz ama daha liyakatli insanların göreve getirilmesi bu denli zor mu? 300 küsur bin nüfuslu Bolu’da bu işleri dünya standartlarında planlayabilecek bir tek Allah kulu yok mu? Halkın parasını bu kadar kolayca harcayabilmek hiç mi kimsenin ağrına gitmiyor? Ama maalesef genetik kodlarımıza işleyen durumlardan biri de bu nemelazımcılık, bana dokunmayan bin yıl yaşasıncılık, ben yaptım olduculuk... Üniversite yolundaki bitmeyen köprü tadilatı da bu duruma ayrı bir örnek. Sıkışan trafiğe önerilen çözüm ise zekâ kokuyor: Mudurnu yolunu kullanın!!!
Bu durum Bolu’ya has bir durum da değil açıkçası. Sürekli olarak kullandığım bir yol olan Bolu-Mudurnu yolunun tadilatında da benzer bir tutum izlenmekte. Günü kurtarmak maalesef hayatın her aşamasında temel felsefe olmuş. Yol genişletme çalışması elbette güzel bir nedene dayanır: Gelişme. İyi de bu gelişme örneğin 30 yıl, 40 yıl öncesinde öngörülebilse, projeksiyonu o zaman yapılabilse de yolu kullanacak insanlara eza çektirilmese daha iyi olmaz mı? Bir belgeselde izlemiştim; İtalya’da 150 yılı aşkın bir süredir kullanılagelen taş döşeli bir yol tadilata alınıyor ve tadilatta sadece müteahhit ve personeli değil, tarih, arkeoloji, şehir planlama gibi birçok bilim dalından saygın bilim insanları da görev alıyor. Çünkü yol 150 yıldan fazla bir süredir kullanımda. Ve bir 150 yıl daha kullanılabilsin diye geçmişine de bakılmalı, özünü kaybetmeden onarılmalı. Bizde de öyle(!)... Ağrı İshak Paşa Sarayı’na yapılan cam tavan buram buram tarih kokmakta! Yapılan bir hizmet, 40 yıl kullanılabilsin inanın dişimi kırarım. Ama bunun için de vizyon sahibi yöneticiler lazım azizim. Anlatılagelen bir anekdot vardır hani; Ankara imar edilirken rahmetli Atatürk Ulus Meydanı için “yolun genişliği yüz metre olsun” diye direktif veriyor. İşgüzar ve vizyon yoksunu tipler “Paşa hazretleri herhalde gündüz vakti de rakı içmeye başladı” deyip Paşa’nın direktifini birazcık buduyorlar. Ulus trafiğinin günümüzdeki hali birçoğunuzun malumu.
Yazılarımı okuduktan sonra “Allah aşkına sen mi düzelteceksin bu işleri?” diyerek fikir beyan eden tanıdıklarım oluyor. Ne öyle bir amacım var, ne de gizli ya da aşikar bir ajandam... Sadece bu ülkede yarım yüzyıla yakındır yaşayan bir birey olarak fikir beyan etmekten başka bir niyetim yok.
Tüm okurlarımıza sevgi ve saygılarımı sunuyorum.
Tansel Karakaya
