DİLBER HANIM..
Kanaat Mağazası civarı, kütüphaneci Fadıl beyin dükkanının önü, Bakırcılar Çarşısından ana caddeye inen yol; insan kaynıyordu o gün.. Öldürülen Emniyet Müdürü Nejat bey'in cenaze törenine ait görüntüler kalmış o günden aklımda.. Eşinin tabutuna sarılarak içini çeke çeke ağlayan Muzaffer Hanım ve onun rüzgarda uçuşan dağınık saçları.. Kız Meslek Lisesi'nden öğretmen arkadaşlarının kollarında ayaklarını sürüye sürüye yürüyüşü ana caddede..
* * *
Ve cenazeye katılanlar arasında Ayhan Işık, Pervin Par, Turgut Özatay, Nubar Terziyan gibi ünlü oyuncular.. 'Bir avuç Toprak' adlı filmin çekimi için Bolu'da bulunan ekip.. Ünlü oyuncu Talat Artemel'in çekimler sırasında kalb krizi geçirip ölmesiyle benzer bir acıyı bir kaç gün önce yaşayan.. ÖlenTalat Artemel ünlü aktrist Cahide Sonku'nun da ilk eşi bu arada. Cahide Sonku'nun Bizim eski Belediye Başkanı Muzaffer Işının ağabeyi Tarık Ziya Işın'la bir filmde başrol oynadıklarını biliyoruz..
* * *
Ve Numune Fırını önünde biz.. Şehrin 'her durumdan vazife çıkaran' çocukları..Taşhan'da film çevrildiğini duyunca tuzluğu kapıp koşan ve kalabalığın arasında ünlü sanatçıları görünce Cenaze Törenini 'Film İcabı' zanneden..
* * *
NOT DEFTERİ..
''Hastahane Caddesinde sizin evin arka tarafında bir ev olacaktı'' dedim.. ''Ne zaman önünden geçsem kim yapmış olabilir bu evi diye düşünürdüm.. İlk mühendislik yıllarında İzzet Baysal mı, yoksa, Şehir Sineması ile Sanat Merkezinin de mimarı olan Lütfü Nami Bey mi..?
* * *
''Kimin yaptığını bilemem ama'' diyor misafirim, ''Dr. İsmail Önal bey ile eşi Bahar hanım oturdu o evde.. Ahmet Konuk'un eviydi orası.. Dombay Ahmet Amca'nın yani.. Hep doktorlar oturdu o evde biliyor musun? Doktor Recep Heybeli de o evde oturdu..''
* * *
Dr. Recep Bey'i ilk anda hatırlayamadım.. ''Verem Savaş Dispanseri'' deyince jeton düştü.. Hatta bir yazımda da bahsetmiştim ondan.. ''Verem Savaş'tan bizim mahalleye, Dilber Teyze'ye gelirlerdi'' demiştim..''Ellerinde ilaç torbası, yiyecek- içecek malzemeleri ile evin küçük kızına getirdikleri oyuncaklar olurdu..
* * *
Eşinin kaybından sonra, Bolu'dan bir daha dönmemek üzere ayrıldıkları günü hatırlarım Dilber Teyzenin.. Eşyaları taşımak için gelen kamyonu, ayaklı dikiş makinesinin, sandalyelerin, halıların kamyona yüklenişini.. Eski plakları, zarflara doldurulmuş fotoğrafları.. Ve Dilber teyzeyi.. Komşularına sarılıp sarılıp ağlayan..
.* * *
Ve o kargaşa sırasında arada bir göz kırptığım, avucuma bir öpücük kondurup üflediğim evin küçük kızı.. Adı Güzin'di galiba.. Bir elinde küçük bir çanta diğer elinde kapağında minik bir asma kilit olan Hatıra Defteri..
* * *
Verem o yılların romanlara konu olacak kadar önemli bir hastalığı.. Her evden bir kurban alacak kadar da ölümcül.. Bizim ailede de bir yürek sızısıdır o hastalık.. Babamın çantasından çıkan ve benim hala sakladığım bir defter var.. Ve o defterde gözyaşlarıyla ıslanmış, yazıları birbirine geçmiş bir kaç sayfa..
* * *
24 Şubat 1944 gününü "Müşerref ablamın ölümü'' diye not düşmüş babam o deftere.. ''Cumartesi günü Hastaneye kaldırıldı, 1 Mart Perşembe günü de rahmeti rahmanına kavuştu'' diye yazmış.. Sayfanın altında da o günün ruh haliyle yazılmış hüzünlü bir şarkının sözleri.. ''Bahar, bitti, güz, bitti / Artık bülbül, ötmüyor' diye başlayan...
*
Ayrılık deniz gibi
Ölü bir beniz gibi
Uzayan bir iz, gibi
Bitmiyor ah bitmiyor..
* * *
O SOKAKLAR..
Ne zaman kendi evimizin de olduğu o sokaklarda dolaşsam, hep bir hüzün kaplar içimi.. Kim bilir kimler yaşadı bu evlerde diye düşünürüm.. Hangi doğumlar, hangi ölümler, hangi asker uğurlamaları..
* * *
Ergin Sokakta Cici Berber'ler Topçular, Baharlar, Mangırlar, arka sokakta Yorgancılar, Kuşlar, Günebakmazlar, Çeribaşılar.. Çeribaşılar dediğim, Tik İrfan'lar.. Yolda yürürken aniden durup zıplayan, zıplarken istem dışı sesler çıkarıp, ayıp sözler söyleyen..
* * *
Galiba bir sefer daha yazmıştım; zeka düzeyleri genel ortalamanın 14 puan üzerinde oluyormuş bu hastaların.. İkide bir zıplayıp, garip sesler çıkarmaları da çok hızlı düşünmeleri ile alakalıymış.. Konuşma hızının düşünce hızına yetişememesiyle.. Mozart'ın, Darwin'in, Newton'un da hastalığıymış bu hastalık..
* * *
En son Panayır'da görmüştüm İrfan'ı.. Panayır dükkanlarından birinde üç kişinin cereyana kapılıp kömür haline geldikleri gündü.. O gün de çığlık çığlığaydı İrfan.. Dükkanların arasında zıp zıp zıplıyordu.. En çok babasının mahalleliyi her hafta pikniğe götüren kamyonu kalmış aklımda.. 1952 model Austin.. Yokuşlarda çekmeyen, yokuş aşağı komşuların kasasından tuta tuta indirdiği..
* * *
ÇAVUŞ EMMİ..
Gol atınca orayı burayı yumruklayan, reklam panolarını deviren, korner direğini söken futbolcuları gördük.. Formasını çıkarıp tribünlere sallayarak koşan, attığı golden sonra rakip tribüne "parmak arası" işareti yapan gördük.. Bir maçta penaltıyı kurtardı diye kaleciyi dövmek için kovalayan Abaza Kudret Abiye şahit olduk..
* * *
Ama ben izlediğim bir maçta şortunu çıkarıp gol sevinci yaşayan adamı gördüm ve anında Meyhaneci Çavuş Emmi'yi hatırladım.. Onun Esnafspor ile Bankacılar arasinda oynanan maçta gole giden T.Ticaret Bankası Müdürü Salih Bey'i bir türlü durduramayınca son çare olarak şortundan yakalayıp çekmesi ve onu 'cıscıbıldak' bırakması..Tribünleri yaran, kahkahaya boğan sahne..
* * *
Kapı komşumuz sayılırdı Çavuş emmi.. Karşımızda Mürvet Hanımlar, onun bitişiğinde Ali Kavas'ın Büz imalathanesi, onun yanında
Çavuş emmi.. Bir üst sokakta da bizim yetişmemizde büyük emeği olan Çınar Abilerin evi var.. Sonra sırasıyla, Hoca İsmail'in evi, Hacı Lütfi amca'nın evi ve Sultan Hamamı.. Çınar Abinin önderliğinde çatısına çıkıp içerisini gözetlediğimiz Sultan hamamı kadınlar Bölümü..
* * *
Neyse burada bitirelim bari.. Aslında biraz daha devam edecektik ama yer kalmadı.. Br dahaki sefere artık..
Hoşça kalın dostlar, sevgiyle kalın..
Erdoğan MÜHÜRCÜOĞLU.. (13. 12. 2024)
