KAR KARDEŞLİĞİ.. ABDULLAH.. AYNALAR..
İyi ki, uyku tutmamış beni, iyi ki, üşenmemiş kalkmış oturmuşum televizyonun başına.. Orası mı, burası mı diye dolaşırken baktım Alman kanallarindan birinde müthiş bir film 'Kar Kardeşliği'.. Uruguay Hava Kuvvetleri'ne ait bir uçağın 1972 yılında And Dağlarına düşmesi anlatılıyor.. Ve kurtulan bir grup öğrencinin hayatta kalma mücadelesi..
* * *
Konusu uçak olan filmler hep ilgimi çeker benim.. Göksel Arsoy'un 'Şafak Bekçileri' filmi ile başlayan, oyunculardan birinin Akpınar Mahallesi'nden Üsteğmen Enver Candemir'in olduğunu öğrendikten sonra artarak devam eden..
* * *
Enver Candemir'i sadece Şafak bekçileri filminden degil, Manyas Gölü'ne düşen savaş uçağının pilotu olarak da tanıyormuş kamuoyu.. Devletin düşen uçağın bedelini Enver Candemir'den talep etmesiyle başlayan tepkilerden..
* * *
Geçenlerde Nurten Yalçın'ın vefatını konuştuğumuz bir arkadaş, Enver Candemir'in de Nurten Yalçın gibi 1979 yılında İzmir'de intihar ettiğini söylemişti.. Yalnızlık zor zanaat.. Nurten Yalçın'ın intiharını da biz hastalığına ve yalnız oluşuna bağlamıştık.. Yaşadığı sorunların üstesinden tek başına gelemeyişine..
* * *
Sen o mahallede doğ, o mahallede büyü, yüzlerce öğrenci yetiştir, ve sonunda cenazeni polisler çıkartsınlar evinden demiştik.. Hala yanmakta olan ışıkla karşılaşsınlar evde.. Kül Tablasında kendiliğinden sönmüş sigara, açık kalmış televizyon ve duvarda saatin tıkırtıları..
* * *
Nazım ''Biz küçükken çok büyüktük'' diyordu ya bir şiirinde.. ''Kollarımızı bir açardık'' diyordu ''dünyayı kucaklardık.. Büyüdük, kollarımızı açtığımızda bir kişiyi bile sığdıramayacak hale düştük.''
* * *
ABDULLAH..
Düzce'de bir köy okulunun bahçesinde görüyordum onu.. Elinde bir fırça, kah kapı, kah pencere kah bayrak direği boyuyor.. Önünden her geçişimde ''Vallahi bu sensin'' diyordum içimden.. Bahçe içinde iki odalı bir lojman ve yanında eşi.. İkisi de yirmili yaşlarda.. Ben de öyle.. Rahmetli kayınvalidem bir kaç kez konuşmuş kendisiyle.. Bizim kayınbirader'in öğretmeniymiş Abdullah Bey... ''Melek gibi bi adam'' diyordu.. "Hanımı Mengen'den, kendisi Bolulu.. "Hah! dedim, 'vallahi ta kendisi..!
* * *
Kayınbiraderi sorma bahanesiyle çaldığımda eşi Ayten'le birlikte açtılar kapıyı.. İkisi de çok şaşırdı beni görünce.. Oturduk lafladık biraz.. Okul anılarımızı konuştuk.. Raşit Veciz'i, Ergun Kulakoğlu'nu, Ekrem Olacakoğlu ile Sinan Bilgihan'ı.. Köse İsmail ağabey'in yeğeni Haluk Uzun'u da o hatırlattı.. Eşi çay getirmek icin dışarı çıktığında da benim okulda merdivenden çıkan kızları gözetlerken yakalandığım günü.. Hizmetli Eyüp Özacar tarafından Müdür Odasına götürüldüğüm, "Irz düşmanı" muamelesi görüp azarlandığım..
* * *
''Gurbet her yerde aynı arkadaşım'' diyordu ayrılırken.. ''Mesafeler pek önemli değil'' diyordu.. ''Güneşin batmasıyla öyle bir hüzün çöküyor ki insanın yüreğine; anlatamam..''
* * *
Ölüm haberi geldiğinde ''Hey gidi Abdullah'' demiştim.. ''Hey gidi Nalıncı ! Oğlun Savaş'tan bile küçükmüşüz o yıllarda..
* * *
ALTAN ÖYMEN..
Anne tarafından Bolulu bir Hemşehrimizi daha kaybettik maalesef.. 'Bir Dönem Bir Çocuk' adlı kitabında Bolu'ya gittiklerinde şehrin en eski evlerinden birinde kaldıklarını anlatıyordu Altan Öymen.. Anneannesi emekli Öğretmen Feride Hanım'ın sobanın yanına serdiği yer yataklarında yattıklarını..
* * *
Kitaba vefatından sonra bir kez daha baktım.. Baktım da en çok Bakırcılar çarşısından bahsetmiş rahmetli.. Numune Fırını, Berber Abdullah Şadi, Tümsübank, Şapkacı Fehmi gibi dükkanların sıralandığı yokuştan.. Yokuşun başında zaman zaman langırt oynamaya gittiğimiz Gençlik Kıraathanesi de olan..
* * *
Yazımı paylaşmadan önce ''nasıl olmuş'' diye okuttuğum arkadaş, ''Gençlik Kıraathanesi''ni tek satırla geçmişsin'' diyor.. "Oysa orayı biraz köpürtebilirdin.. Tevfik abi ile Seyyar Köfteci Atilla Abi arasında yaşanan bir kavga vardı, onu mesela.. Tevfik abi'nin Köfteci Atilla'yı bir kafa darbesiyle yere serdiği kavga.. Keşke o kavgadan da bahsedebilseydin..''
* * *
Köfteci Atilla dediği, omzunda ceketi, elinde 33 lük tespihi, ayağında arkasi ezilmis yumurta topuk ayakkabılarıyla tam bir bitirim o yıllarda.. Dayımın da arkadaşıydı kendisi.. Ankara'da yatılı olarak okudukları Astsubay Mızıka Okulundan kabadayı tavırları, bitirim ayakları' yüzünden ilişiği kesilen biriydi..
* * *
''1960 ihtilalinde önünde gösteriler yaptığımız yerdi orası, biliyor musun'' diyor.. Belediye Reisi Binbaşı Kemal Apaydın'ı, Askeri Vali Tuğgeneral Avni Okyay'ı omuzlarımızda taşıdığımız, asker uğurlamalarındaki gibi havalara atıp atıp tuttuğumuz..''
* * *
AYNALAR..
Öğrenmenin yaşı yok, meğer kayak Sporu Halit Timuçin'le başlamış Bolu'da.. İlk kayak kampı da 1942 de yine onun nezaretinde Kaplıca'da yapılmış.. Kamptan sonra Şeref Ertem, Seyfettin Erman, Taki Çayır, Hulusi Aras isimli gençler acaip yarışlar çıkarmışlar.. 12 km mukavemette Hayrettin Demiralp, 3 km süratte Necmi Ulaş, Hulusi Arat, Sabri Arabacı, Özcan Yolaç ayakta alkışlanmışlar..
* * *
Ilıca, hamam gibi mekanlar nedense iyi geliyor bize.. Bir tarihte Tabaklar hamamında 'tek kollu boksör Cihat Vurucu'ya rastlamıştım.. O da deli gibi ip atlıyordu öğrencileriyle..
* * *
Kayak zengin sporu tabi.. Bir profesyonel için bile lüks.. Ayakkabı, Kask, Eldiven, Gözlük gibi ekipmanlar bu sporun olmazsa olmazı.. Hele bizim nesil gibi ellerine çorapları geçirip leğenlerle, tepsilerle hatta kamyon lastiği ile kaymaya çalışan çocuklar için..
* * *
1944 yılında kayakçılar kamp için para bulamayınca Bolu Halkevi Başkan A.Rıza Gökçesu oturmuş bir mektup yazmış Ankara'ya.. 'Bize acele tarafından 500 lira gönderin'' demiş, ''yanında da 20 tane rüzgar ceketi ile bir kaç tane de eldiven olsun..!
* * *
A.Rıza amca bakmış ki, beklenen cevap bir türlü gelmiyor, ''tamam o zaman'' demiş, ''eskileri biz burada tamir ettirelim, yamatalım, bari siz iki çift ayakkabı, dört ceket ile bir miktar da para gönderin.''
* * *
18 Ocak 1945'te gele gele 400 lira gelmiş merkezden.. A. Rıza Gökçesu bu işe çok bozulmuş.. Bir mektup daha döşenmiş Ankara'ya.. ''Bakın'' demiş, ''ben size kaçıncı kez yazıyor, sorunlarımızı anlatıyorum ve siz bana 400 lira gönderiyorsunuz.. Sporcuların sadece kahvaltı, öğle ve akşam yemeği 750 lira tutuyor..''
* * *
''Daha ulaşım masrafları gibi yazmadığım bir sürü kalem var.. Yarışlara götürdüğümüz sporcuları mesela.. Başarılı olan, dereceye giren ve bizim ödül vermekte zorlandığımız çocuklar.. Yani ödül diye Sahan Kapağı mı takalım bu çocukların boyunlarına..? Ağlatman beni, Söyletmen beni, İnletmen beni.. Aynalar..! (Son cümle bana ait)
* * *
Neyse dostlar, bir sonraki yazımızda buluşmak üzere Hoşça kalın, dostça kalın..
Erdoğan Mühürcüoğlu.. 05. 08. 2025
