Aslan İle Yavrusunun Bolu Sevgisi, Burs Diye Başladı, Villa Diye Bitti

Bir zamanlar Bolu diye güzel bir memleket varmış. Bu memlekete bir baba ile oğlu gelmiş. Baba demiş ki:
“Ben bu şehri çok sevdim.”
Oğlu da hemen atılmış:
“Ben de baba, hatta o kadar sevdim ki biraz da şehir beni sevsin.” 
Baba bir vakıf kurmuş. Adını da “Bolu’yu Seviyorum” koymuş. Kapı kapı dolaşıp:
“Öğrencilere burs vereceğiz” demiş.
Esnaf da “İyi iş” deyip kesenin ağzını açmış. Altınlar sandığa girmiş.
Ama masal bu ya… Sandık doldukça oğulun hayatı değişmiş.
Dün bisiklet süren oğul, ertesi gün spor arabayla gezmeye başlamış.
Şehir halkı şaşırmış:
“Bu burslar öğrenciye mi gidiyor, öğrenci bursu mu alıyor?” demiş. 
Bir bakmışlar oğul şirket kurmuş.
Şirket küçük ama içinden geçen altınlar kervan gibiymiş.
Milyonlar giriyor, milyonlar çıkıyor…
Defter tutan tilki bile hesaplayamamış.
Derken oğulun önünde lüks arabalar dizilmiş.
Biri “Ben bursum” demiş,
Diğeri “Ben de yardımım” demiş.
Villa da arkadan el sallamış:
“Ben de öğrencinin barınma sorunu çözümü…” 
Masalın en komik yeri daha gelmemiş.
Sandıktan çıkan altınlarla tonla kedi köpek maması alınmış.
Sonra bir kısmı geri verilmiş gibi gösterilmiş.
Şehir halkı:
“Öğrenci mi kedi oldu, yoksa mama mı burs oldu?” diye sormuş. 
Bir de dijital altın masalı çıkmış.
“Token” diye paralar dağıtılmış.
Alanlar beklemiş… beklemiş…
Altın küçülmüş, küçülmüş… nohut olmuş.
Bilge eşek meydanda anırmış:
“Bu nasıl sevgi? Seven şehirden almaz, şehir için verir!”
Baba ile oğul birbirine bakmış.
Bolu’nun rüzgarı da son sözü söylemiş:
“Bir zamanlar bir baba ile oğlu Bolu’yu çok sevmiş…
Öyle sevmişler ki, şehir ‘Bu kadar da sevgi fazla’ demiş.”