SENSİN

“Laf Salatasından Krallığa”
Bizim iş yerlerinde bir tip vardır:
Aslında hiçbir yeteneği yoktur, ama bir şekilde bir yerlere gelmiştir.
Nasıl mı? İnsanları manipüle ederek, başkasının emeğine çöreklenerek…
Sonra da “Ben yaptım, ben yoruldum” diye ortalığı inletir.

Yaptığı iş basittir; ama öyle bir süsler, öyle bir anlatır ki…
Dinleyenler zanneder ki atomu yeniden parçalamış!
Bir dosya taşımışsa, “Ben olmasam bu proje batardı” der.
Bir toplantıya katılmışsa, “Bütün yük benim sırtımda” diye ağlaşır.

Çok konuşur, laf salatasını öyle bir hazırlar ki, kendini pazarlamakta ustadır.
Sanki işin mutfağında yıllarını vermiş gibi davranır.
Oysa gerçekte yaptığı tek şey, başkasının emeğini kendi tahtına taşımaktır.

Ve işte o anda kral olur.
Masasına oturur, sanki tahtına kurulmuş gibi…
Kendi menfaati söz konusu olduğunda, yükü paylaşmayı unutur.
Ama nimeti paylaşmaya gelince, “Bu benim hakkım!” diye kükremeyi bilir.

Biz de çoğu zaman bu kralcıkları alkışlarız.
Çünkü toplum olarak “çok konuşanı” dinlemeyi severiz.
Yeteneği olmayanı, laf cambazlığıyla taçlandırırız.

Ama unutmayalım: Gerçek lider, lafı değil işiyle kraldır.
Gerçek kral, atomu parçalamış gibi anlatan değil, gerçekten yükü bölüşendir.
Gerisi sadece laf salatasından doğan krallık hayalidir.