Maç

Ümit Yaşar Oğuzcan'ın şiirlerinden birisinin son mısrasını şöyle hatırlıyorum.
"Maç bitti, herkes hakemin peşinde"
Bugünlerde ise oyuncular hakemin her düdüğünde onun karşısında.
Sunucu soruyor "İtiraz edilecek bir durum yoktu, niçin ısrarla karşı çıktınız?"
Cevap "Baştan tavrını koyacaksın ki hakemi maç boyu etki alanında tutasın"
Eylem bu, mantık bu.
Ama burada itirazlara ses çıkarmayan o hakem Avrupa'da göz açtırmıyor.
Yine burada hakemi yönetmeye soyunan oyuncu yurtdışında sus pus.
Avrupalı olmak elbet kolay değil.
Bizim ileri demokrasi, onlarınkinin yanında cüce kalıyor.
Oyunu çirkinleştiren bu sırnaşıklara dur demek bu kadar mı zordu?
Yoksa bu ilkelliği temizlemek için de mi yasa gerekiyor?

KORKU
Ülkenin en çok okunan yazarlarından biri itiraf ediyor.
"Gazetem adına, ailem adına, kendi adıma korkuyorum."
Sebep, iktidara yönelttiği tenkitler.
38 yıl kamu hizmetinde çalıştım.
50 yıldır gazete okurum, haber dinlerim, gündem takip ederim.
Tek parti iktidarları, askeri yönetimler, koalisyonlar gördüm.
Ülkem adına sevindiğim, endişelendiğim dönemler oldu.
Ama, korktuğumu hiç hatırlamıyorum.
Ne oldu da korku yüreklere düştü ?
Korkmaması gerekenler neden korkar oldu?
Kurtuluşu var mıdır?
Niye olmasın.
Demokrasilerde sandık her derde deva ilaçtır.
Önümüzdeki seçimlerden herkesin değişik beklentisi olacak.
Benimki ise korkuların yenileceği bir seçim olması.